പ്രാണവായു - അംബികാസുതന് മാങ്ങാട്
കോളിങ്ബെല്ലുയര്ന്നപ്പോള് അനീഷ ഓടിച്ചെന്ന് വാതില്തുറന്നു. വരുണിന്റെ കൈകള് ശൂന്യമെന്ന് കണ്ട് നിരാശയോടെ അവള് ചോദിച്ചു: ''ഒരു കിറ്റുപോലും കിട്ടിയില്ലേ?''
വരുണ് ഇല്ലെന്നു തലയാട്ടി. ദുസ്സഹമായ ഭീതി അയാളുടെ കണ്ണുകളില് നീറിനിന്നിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അയാള് ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
ഷൂസ് ഊരാന് മിനക്കെടാതെ കിടക്കയിലേക്ക് തളര്ന്നുകിടന്നു. അരികില് ചെന്നിരുന്ന് അനീഷ ഷൂസ് ഊരിയെടുത്തു.
ശബ്ദം സ്വാഭാവികമാക്കാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് വരുണ് ആരാഞ്ഞു:
''കുട്ടികളെവിടെ?''
''രണ്ടുപേരും സ്റ്റഡിറൂമിലുണ്ട്.
പരീക്ഷക്കിനി ദിവസം നാലേയുള്ളു.''മിണ്ടാതിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന്
വരുണിന് തോന്നി. ''അനീഷാ, ഞാന് നഗരം മുഴുവന് അലഞ്ഞു.
ഒരു ഓക്സിജന് ബൂത്ത്പോലും തുറന്നിട്ടില്ല. പലേടത്തും ആള്ക്കൂട്ടം
ബൂത്തുകള് തകര്ത്തിട്ടിരിക്കുകയാണ്. ഓക്സിജന് കിറ്റുകള് തട്ടിയെടുക്കാന്... ഓക്സിജന് തീര്ന്നുപോയ
കുറേ മനുഷ്യര് റോഡരികിലും ബൂത്തിനരികിലുമൊക്കെ വീണുകിടക്കുന്നുണ്ട്. അന്തരീക്ഷത്തിലെ മലിനവായു ശ്വസിച്ച് ആസ്ത്മാ രോഗികളെപ്പോലെ പിടയുന്നവര്! ശരിക്കും കരയില് പിടിച്ചിട്ട മത്സ്യങ്ങളെപ്പോലെ... ഹോ!''
