വാതില് ചാരി അമ്മ ധൃതിയില് കോണിപ്പടിയിറങ്ങിപ്പോകുന്ന ശബ്ദം അവന് കേട്ടു. ശബ്ദം കേള്ക്കുവാന് വേണ്ടി അവന് കാതോര്ത്തു നില്ക്കുകയായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അവന്റെ സമ്മതം കൂടാതെതന്നെ, നോവേല്പിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ മുള്ളുപോലെ ആ ശബ്ദം അവന്റെ മനസ്സില് കടന്നുചെന്നു. അവന് ചുണ്ടു കടിച്ച്, വരാന്തയുടെ അറ്റത്തുള്ള തൂണിന്റെ അരികില് നിശ്ചലനായി, വേദനയടക്കി നിന്നു. വെളിച്ചം പരന്നു തുടങ്ങുന്നേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഒരു ഞായറാഴ്ച രാത്രിയുടെ ആലസ്യത്തില്നിന്ന് കോളനി അപ്പോഴും പൂര്ണമായി മുക്തമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പാല്ക്കാരുടെയും ഉന്തുവണ്ടികളില് വില്ക്കാന് കൊണ്ടുവരുന്നവരുടെയും ശബ്ദം അകലെനിന്ന് കേള്ക്കാമായിരുന്നു. രാത്രി പെയ്ത മഴയില് നനഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മരച്ചില്ലകളില്നിന്ന് വണ്ണാത്തിപ്പുള്ളുകള് പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു... സാധാരണയായി എല്ലാ പുലര്ച്ചകളിലും വണ്ണാത്തിപ്പുള്ളിന്റെ പാട്ടു കേള്ക്കാനായി അവന് ചെവിടോര്ത്തു നില്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്ന് എന്തോ അവന് ഒരു താത്പര്യവും തോന്നിയില്ല. മൂന്നാമത്തെ നിലയിലുള്ള അവന്റെ ഫ്ളാറ്റിലെ കൊച്ചു വരാന്തയില്നിന്നു നോക്കിയാല് ലോകം മുഴുവന് കാണാമായിരുന്നു. അകലെയുള്ള കുന്നുകള് കുന്നുകളുടെ ചരിവിലെ കാടുകള്, രാവിലെ താഴ്വരയിലെ പാടത്തുനിന്ന് ഉയര്ന്നുവരുന്ന വെളുത്ത മഞ്ഞ്, മഞ്ഞിന്റെ മറയിലൂടെ പതുക്കെ പ്രഭാതരശ്മികള് കടത്തുന്ന സൂര്യന്. ഇതൊക്കെ എന്നും അവനെ ആകര്ഷിച്ചുപോന്നിരുന്ന കാഴ്ചകളായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്ന് അവന് അതൊന്നും കാണുകയുണ്ടായില്ല. വരാന്തയുടെ അറ്റത്തുള്ള തൂണിന്റെ അരികില് അവന് അസ്വസ്ഥനായി നിന്നു.
